Wolfsklauwen ofwel hubertusklauwen
Wolfsklauw is de benaming voor de 5e teen aan de achterpoten van de hond. Tegenwoordig heeft het grootste deel van de honden 4 tenen aan de achterpoten en 5 aan de voorpoten. De zogeheten wolfsklauwtjes (in de volksmond duimen of grote teen) ontbreekt. Uit sommige combinaties worden wel pups geboren met deze wolfsklauwtjes. Meestal gaat het om een enkeling. Sporadisch komt het voor dat er een 6e of zelfs een 7e teentje zit. Genetisch gezien zijn deze honden niet ziek. Wolfsklauwtjes zijn ook niet gekoppeld aan andere erfelijke afwijkingen. Veelal halen fokkers deze klauwtjes er bij de geboorte al af en worden pupkopers hier vrijwel niet over geinformeerd. Gezondheidstechnisch gezien is er geen probleem te fokken met een hond met wolfsklauwtjes en het is er tevens makkelijk ook weer uit te halen in volgende een generatie.
De genetica achter deze 5e tenen is wel interessant. Er is gekeken naar bepaalde lijnen waar de wolfsklauwen frequent voorkomen. Wanneer een teef (zonder wolfsklauwen zelf dan wel niet voorkomend in haar lijn) gekruisd word met een reu die zelf wolfsklauwtjes heeft, blijkt 1 van de 7 pups daadwerkelijk ook deze wolfsklauwtjes te hebben. Wanneer een willekeurige teef uit deze combinatie zonder wolfsklauwtjes gekruisd met wordt een reu met wolfsklauwtjes, blijkt ineens de helft van de pups de wolfsklauwtjes te hebben. Een kruising met ouderdieren waarbij beide ouders wolfsklauwtjes hebben leverde een nest op van 3 pups met wolfsklauwen, waarvan er een dubbele klauwtjes bleek te hebben.
Uit onderzoek blijkt dat het gen verantwoordelijk voor het mogelijk maken van deze teen (onvolledig)dominant is. Bij een hond die deze genen dubbel draagt zorgt het gen voor het uiten van 2 extra tenen (5e en 6e teen). Het al dan niet verschijnen van de teen, de plek, de functionaliteit en ook de hoeveelheid (en allicht nog meer factoren) lijkt afhankelijk van steunfactoren die recessief vererven. Veel van de hedendaagse border collies dragen een of meerdere steunfactoren. Wanneer deze in combinatie met de dominante factor samen komen in een pup komt de 5e tenen tot uiting.
In schotse lijnen van de Border Collies blijken deze klauwtjes frequenter voor te komen. In vroegere tijden werd hier zelfs op gefokt, vanwege de extra grip die deze klauwen gaven in de ruwe gebergtes. Hier is van bekend dat er ook 6e of zelfs een 7e teen aanwezig is. Bij echte bergrassen staan wolfsklauwen ook in de rasstandaard, zoals bij de Pyreneese Berghond dubbele hubertusklauwen aan de achterpoten gewenst zijn. Wanneer een hond voldoende steunfactoren heeft, zijn deze tenen net als de andere te gebruiken door de hond voor grip en evenwicht. Je ziet in deze lijnen dan ook dat de wolfsklauwen veel lager bij de grond geplaatst zijn. Vanwege schoonheids esthetiek is bij de meeste rashonden een poging gedaan deze dominante factor uit het ras te halen. Doordat de steunfactoren recessief zijn (en dus niet te controleren in de ouderdieren) is de functionaliteit van de wolfsklauwtjes hierdoor achteruit gegaan. De steunfactoren blijken lang niet altijd compleet. Je ziet hier vaak ook dat zo'n teen een los aanhangsel blijkt. Het gevolg hiervan is dat de wolfsklauwtjes veelal niet functioneel zijn te gebruiken is door de hond en daardoor makkelijk blijven hangen tijdens activiteit. De gevolgen hiervan zijn vaak heftige inscheuring door de strakke huid van de poot. Veel dierenartsen zullen dan ook adviseren bij honden die intensieve sporten beoefenen, deze klauwen weg te laten halen.
Het volgende plaatje geeft de bevindingen als omschreven aan. In deze combinaties gaat het om kruisingen van stamboom Border Collies.
Het volgende plaatje geeft bevindingen plaats waarin de vererving werd bekeken tussen een Dalmatiner en een Border collie.
